Wiek XIX to w Europie fascynacja kulturą Wschodu. Przełożyło się to na budownictwo oraz wyposażenie wnętrz a także na sposób zdobienia ciała. Tatuaż w Japonii był bowiem traktowany jako sztuka i sposób na upiększanie ciała.
 
Historia tatuażu japońskiego
Tatuaż japoński nawiązuje do ludu Anjanów, którzy przemierzali Azję i osiedlili się na wyspie Japonii, Hokkaido.
Tatuowano tam głównie kobiety a miejscem wzorów były przede wszystkim okolice ust oraz zewnętrzna część dłoni. Tatuowanie kobiecych ciał przebiegało w trzech etapach. Pierwszy przypadał na okres dojrzewania, natomiast trzeci symbolizował przejście w okres pełnej dojrzałości. W tym też czasie tatuaż został wykonywany w górnej części pleców lub na ramionach.
Kobiety, które nie poddawały się tatuowaniu, zgodnie z przesądem, miały szybko umrzeć, nie mogły też brać udziału w życiu towarzyskim.
Tatuaż japoński miał za zadanie ochraniać przed złymi mocami a także chronić przed wszelkimi chorobami i zapewniać osiągnięcie szczęścia w kolejnym wcieleniu.
Blaknięcie wzoru symbolizowało ślepotę, która miała dopaść kobietę w życiu starczym, dlatego większość kobiet, które zauważały, że ich wzór schodzi, decydowała się na ponowne naniesienie barwnika.
 
Są także teorie na temat tego, iż tatuaż japoński wywodzi się z Chin, z czym nie godzi się wiele osób, bowiem Chińczycy traktowali tatuowanie się jako przejaw barbarzyństwa. Pochodzące z V w.p.n.e wytatuowane lalki świadczą jednak tym, iż tatuaż był w Chinach zjawiskiem znanym i praktykowanym. O jego istnieniu może także świadczyć zapis w chińskiej kronice Kijoki, w której odczytać można informacje o mężczyźnie z tatuażem na twarzy. Pochodził on z dynastii Yamato, co oznaczało Japonię.
O tatuażach różnych wzorów rozpisywali się również chińscy podróżnicy.
 
Stosunek do tatuaży zmienił się w V w. i miał on związek ze światem przestępczym. W tym czasie cesarz zrezygnował z kary śmierci na jednym ze skazańców w zamian za wykonanie na jego twarzy i ramionach wzoru. Po dwóch stuleciach prawo to przestało obowiązywać, by zaistnieć ponownie w XIII wieku.
Od XVII wieku tatuaż na lewym przedramieniu i dłoni miał związek ze światem prostytutek a popularnymi wzorami były kwiaty, owoce i zwierzęta.
Taka postać rzeczy zniechęciła wiele osób do wykonywania wzorów na swoich ciałach.